🤍 Babam vefat ettikten sonra yaklaşık 3-4 ay neredeyse her hafta İzmir’e gittim ve her gidişimde ilk işim onun triko ceketini giymek ve dönünceye kadar üzerimden çıkarmamak oldu. Babamın ceketini her giydiğimde giyim terapisi yaşıyordum. Fotoğraflarına bakmak çok canımı yakarken, giydiğim kıyafeti onunla güzel hatıralarımıza açılan bir yol gibiydi. Babamın bana sarılması kadar olmasa da ihtiyaç duyduğum sıcaklığı veriyordu. Sanki babamın kaybının acısına, fiziksel bir bağlantı sağlayarak rahatlatıyordu beni ve güzel anıları düşündürüyordu. Herkesin travma ile başa çıkma yöntemleri farklıdır. Ben bilinçsizce yapmıştım bunu, şimdi anlıyorum ki, bu benim acımı kabul etme yöntemimdi. Hepimizin duygularımızı hissetmeye, hatta içinde yuvarlanmaya ihtiyacımız var. Bu durumlarda karşımızdaki insana yasını yaşama izni vermek en doğrusudur. Özellikle yas gibi zor süreçlere müdahale etmek için çok iyi bir yoldur Travma sonrasında kabul, yüzleşme sürecinde ruh halimizi yansıtan kıyafe...