Depremden birkaç saat önce, içimde gün boyu süren tarifsiz bir sıkıntıyla zoraki uyuya kaldım. Şu an tarif edemeyeceğim, her şeyin sallandığı korkunç bir sesle zifiri karanlığa uyandım; evde yalnızdım, başımın korkunç bir hisle döndüğünü, iki kere “Ya Rabbi!” dediğimi, perdeye yansıyan, yanıp sönen ışıkları sokak lambası sandığımı hatırlıyorum. Elbette o ışıkların birkaç saat sonra, “deprem ışıkları” olduğunu öğrenecektim. Ölümün soğukluğunu ve korkusunu olabilecek en kötü hissiyatla yaşadım. Şu fani dünyada ekstrem, anormal ve çoğunuzun belki de hiç yaşamadığı çok travmatik vakayı bizzat yerinde tecrübe ettim ama o gece, o ses ve sallantıyla, karanlığa ve ölümün soğukluğuna uyanmanın korkusunu öncesinde yaşamadım, yaşamak da istemem ve umarım hiçbirimiz bir daha o soğuk ve ölümcül korkuyu yaşamayız. 6 Şubat 2023 sonrasında, depremi “biz” bizzat yaşayanlar olarak bir daha eskisi gibi olamadık, olabileceğimizi de sanmıyorum. Fotoğraflar: 6-7 Şubat 2023, kendi çekimim. Diyarbakır’da...