Birbirinize kızgınsınız… Ama aynı zamanda birbirinize bağlısınız. İşte bu en yorucu olanı.Aynı evin içinde iki yabancı gibi yaşarsınız… İçinizde biriken cümleler var ama ya susarsınız ya da patladığınızda her şey kontrolden çıkar. Aslında mesele sadece öfke değil… o öfkenin altında duyulmayan, görülmeyen, anlaşılmayan bir tarafınız var.10 yıllık evli bir çift… dışarıdan bakıldığında “ayrılmıyorlar demek ki bir şeyler yolunda” denir ama içeride sürekli bir gerilim var. Kadın kendini değersiz ve yalnız hissediyor, erkek sürekli eleştirildiğini ve yetersiz görüldüğünü düşünüyor. Tartışmaları genelde küçük şeylerden çıkıyor ama sonuç hep aynı: kırıcı sözler, geri çekilmeler ve günler süren sessizlik. Seanslarda fark edilen şu oluyor… Kadın aslında “beni gör, benimle ilgilen” diyor ama bunu öfkeyle ifade ediyor. Erkek ise “beni sürekli eleştirme, zaten zorlanıyorum” diyor ama bunu savunmayla ve uzaklaşarak gösteriyor. İkisi de aslında birbirine ihtiyaç duyuyor… Ama birbirlerine ulaşma biçim...