Gündemimde yok ama bazen aklıma gelmiyor değil. Menfaate göre değişen kişiliklerin, çevremizden yok olmasını her zaman isteriz. Bunu sadece düzgün kişilikli ve faniliğe tapmayan herkes ister ve nihayetinde bir şekilde zararla da olsa kendini kurtarır. Bazıları için de bu önemsizdir. •Çünkü onlar hep aynı! Bakmayın fotoğrafımdaki düşünceli poza. Bu benim hiç bitmeyen felsefe ihtiyacım. Diyojen halim. Kimse gölge etmesin. Düşünmeliyim ve karşımda kimse olmasa bile kendimle tartışmalıyım. Çelişki her konuda bir katildir. İllaki bir sonuç şart. •Çünkü, ben bir insanım. Şimdi istediğim her yer ilkbahar. Mesela şair ne sormuş kendine? “BU KAHPE ALEMDE O DA MI AYNI DİYE” Cevap: Şimdi o varlıklar, eve gidip yoz dizilerini izlesin, sonraki günlerin sinsiliklerini planlasın, çevresinin kalitesini belirlemeden boş kahkahalar atsın, bir nostalji gecesinde bedenini rahatlatsın, kimi kullanabilirimin şeytanlığıyla uğraşsın… Yani kıymetsiz ve ucuz kalpleriyle bir sürü değersiz vakit harcasın...