Aşırı duygusal olmak çoğu zaman zayıflık değil, biriktirme biçimidir. Çünkü bazı insanlar hissettiklerini anında ifade etmez; yutar, erteler, görmezden gelir. “Şimdi büyütmeyeyim”, “boşver”, “konuşmaya değmez” derken aslında iç dünyasında küçük küçük dosyalar açar. Ve o dosyalar kapanmaz… üst üste birikir. Sonra ne olur? Çok basit bir olay… belki bir söz, bir bakış, bir mesaj gecikmesi… normalde tolere edilebilecek bir şey… ama o an gelen tepki orantısızdır. Çünkü verilen tepki o ana değil, geçmişte bastırılmış tüm duygularadır. İnsanlar çoğu zaman şunu fark etmez: Patladığı şey değil, taşıdığı yük ağırdır. Bu durum genelde şu döngüyle ilerler: İfade edememe → bastırma → biriktirme → tetiklenme → ani patlama → pişmanlık → tekrar bastırma Ve kişi kendine şunu söyler: “Ben neden bu kadar abarttım?” Aslında abartmadın… sadece geç kaldın. Duygular zamanında yaşanmadığında, birikir ve kontrolsüz çıkar. Tıpkı kapağı sıkıca kapatılmış bir tencere gibi… altı yanmaya devam ederken, içindeki bas...