İsa Aras Mersinli olayın sebebi bir ismi konuşmak değil, aslında birçok çocuğun sessizce yaşadığı bir gerçeğe dikkat çekmek istememdir. Çünkü bazı aileler çocukta ortaya çıkan değişimleri hâlâ “büyüyünce geçer”, “bir dönem böyle”, “biraz hırçın sadece”, “telefonu bıraksa düzelir” diye yorumluyor. Oysa çocukta başlayan içe kapanma, aşırı öfke, duygusal dalgalanma, ekran bağımlılığı, boşluk hissi, takıntılı davranışlar ya da hayattan geri çekilme gibi belirtiler çoğu zaman kendiliğinden geçmez. Zaman bazen iyileştirmez; tam tersine, müdahale edilmeyen şeyi derinleştirir. Bir çocuk durduk yere içine kapanmaz. Bir çocuk durduk yere bu kadar öfkeli olmaz. Bir çocuk durduk yere ekrana sığınıp gerçek hayattan kopmaz. Bunların çoğunun altında görülmemiş duygular, bastırılmış sıkıntılar, aile içi gerginlikler, yalnızlık, anlaşılmama, değersizlik hissi ya da uzun süredir taşınan psikolojik yükler olabilir. Çocuk bunu kelimelerle anlatamazsa davranışlarıyla anlatır. Biz bazen sadece davranışı gör...