Günümüz ilişkileri hızlı başlamıyor aslında… hızlı tüketiliyor. Çünkü artık kimse birini tanımaya değil, kendini iyi hissettirmeye geliyor ilişkilere. İlk başta her şey yoğun, hızlı, dopamin dolu… mesajlar sık, ilgi yüksek, beklenti uçuk. Ama bu bir bağ değil, bir “yüksek his” bağımlılığı oluyor. O his düşünce… kişi de değersizleşiyor. Eskiden insanlar anlaşamadığında konuşurdu, şimdi sıkılınca sessizce uzaklaşıyor. Çünkü tahammül kası zayıfladı. Kimse zor olanı taşımak istemiyor. Herkes kolay olanı arıyor ama gerçek bağlar hiçbir zaman kolay kurulmaz. Bir diğer mesele şu: İnsanlar artık ilişkiye değil, seçeneklere yatırım yapıyor. Bir sorun çıktığında çözmek yerine “daha iyisi vardır” düşüncesi devreye giriyor. Bu da bağlılığı değil, sürekli bir arayışı besliyor. Ve en acı tarafı… insanlar birbirini kaybetmekten değil, yanlış seçim yapmaktan korkuyor. Bu yüzden kimse tam bağlanamıyor. Çünkü “ya daha iyisi varsa?” sorusu, “ben burada kalmalı mıyım?” sorusundan daha güçlü hale geldi. İl...