Tembellik dediğin şey çoğu zaman gerçek tembellik değildir.Asıl mesele beyninin seni korumaya çalışmasıdır.Çünkü her “yapmam gereken” şeyin altında bir duygu yatar:başarısızlık korkusu,yetersizlik hissi,eleştirilme kaygısı…Ve zihin çok akıllıdır.Seni bu duygulardan korumak için “sonra yaparım” diye bir kaçış yolu açar.Üşengeçlik gibi görünür ama aslında bu bir erteleme savunmasıdır. Bir danışanım hep “çok üşengecim” derdi.Oturup baktığımızda mesele şu çıktı:Başladığı her işte kusursuz olmak zorundaydı.O yüzden başlamıyordu.Çünkü başlarsa ya yeterince iyi olmayacaktı ya da eleştirilecekti.Bu yüzden zihni şöyle dedi:“Hiç başlama daha iyi.” Tembellik çoğu zaman şu üç şeyin maskesidir: Korku (ya başaramazsam?) Yorgunluk (sürekli güçlü görünmekten bitkin düşmüşsün) Anlamsızlık (yaptığın şey sana ait değil) Gerçek şu:Tembel insan yoktur.Anlamını kaybetmiş,yorulmuş ya da korkmuş insan vardır. Ve çözüm “kendini zorla” değildir.Çözüm kendine şunu sormaktır:Ben neden kaçıyorum?Çünkü cevap oraday...