KORKTUĞUN ŞEY DEĞİL, KAÇTIĞIN DUYGU SENİ YORAR “Ya bir şey olursa?” diye başlayan cümlelerin aslında başına hiçbir şey gelmez… ama zihnin seni her gün yorar. Anksiyete çoğu zaman gerçek bir tehlikeden değil, zihnin ihtimalleri abartmasından doğar. Korku ise daha nettir; bir köpek üstüne koşar, irkilirsin… bu sağlıklıdır. Ama anksiyete, ortada köpek yokken bile kalbinin hızlanmasıdır. Yani tehlike dışarıda değil, içeride yaşanır. Birçok danışanım şunu söyler: “Hocam kötü bir şey olacakmış gibi hissediyorum.” Aslında olan şey şu: Zihin kontrol edemediği belirsizliği tehdit olarak algılıyor. Ve seni sürekli tetikte tutuyor. Yorar, tüketir, ama bırakmaz. Şunu net söyleyeyim: Anksiyete düşman değildir. Seni korumaya çalışan ama dozu kaçmış bir alarm sistemidir. Sorun, alarmın sürekli çalmasıdır. Kaçtıkça büyür… yüzleştikçe küçülür. Çünkü zihin, kaçtığın şeyi “gerçekten tehlikeli” sanır. Ama kaldığında, hissettiğinde ve geçmesine izin verdiğinde şunu öğrenir: “Ben bunu da atlatabiliyoru...