Bir çocuk için ev, güven demektir. Ama o evde bağırış varsa, korku varsa, şiddet varsa… çocuk dünyayı güvenli bir yer olarak değil, tetikte olunması gereken bir alan olarak öğrenir. Çocuk şunu düşünmez: “Annem babam sorunlu.” Çocuk şunu hisseder: “Demek ki ben yeterince iyi değilim.” Ve işte asıl kırılma burada başlar. O çocuk büyür… Ama içinde hep bir çocuk kalır. Kapı sert kapanınca irkilen… Ses yükselince donan… Sevildiğinde bile “ne zaman bitecek?” diye bekleyen… Şiddet gören çocuklar genelde iki uçta yaşar: Ya aşırı uyumlu olur… kimseyi kızdırmamaya çalışır… Ya da öfkesini kontrol edemez… çünkü öğrendiği tek dil budur. İlişkilerde ya kendini kaybeder… Ya da kimseye yaklaşamaz. Çünkü sevgi ile acı aynı yerde öğrenilmiştir. Bazıları “çok güçlü” görünür. Ama o güç… aslında erken büyümek zorunda kalmış bir çocuğun zırhıdır. Ve en acısı şu: O çocuk büyüdüğünde bile hâlâ kendini korumaya çalışır… Oysa artık tehlike geçmiş olabilir. Ama zihin hâlâ geçmişte kalmıştır. Şunu çok net söyleye...