“Güzel olmak mı… yoksa kabul edilmek mi?” Yapay estetik güzellik çoğu zaman aynada gördüğümüzle ilgili değildir… içimizde hissettiğimiz eksiklikle ilgilidir. Çünkü insan kendini yeterince “görülmüş” hissetmediğinde, yüzünü değiştirerek görünür olmaya çalışır. Dudak dolgunlaşır, burun incelir, çene keskinleşir… ama içerdeki o “yeterli miyim?” sorusu yerinde kalır. Ve aslında mesele yüz değil, değerdir. Danışanlarımda çok gördüğüm bir şey var… dış görünüşünü değiştirdikten sonra kısa süreli bir rahatlama gelir. Beğeniler artar, ilgi çoğalır… ama bir süre sonra aynı boşluk geri döner. Çünkü insanın ihtiyacı olan şey “beğenilmek” değil, “olduğu haliyle kabul edilmektir.” Ve bu ihtiyaç estetikle değil, temasla, ilişkiyle, duygusal güvenle beslenir. Yapay güzellik bazen bir savunmadır… “Beni böyle sevin” demenin sessiz bir yoludur. Ama ne kadar kusursuzlaşırsan, o kadar kırılgan hale gelirsin. Çünkü kusursuzluk, reddedilmeye tahammül edemez. En küçük eleştiri bile kimliğe saldırı gibi hissed...