Bazen birine “keşke senin gibi olsam, hiçbir şeyi takmıyorsun” dediğinde aslında şunu söylüyorsun: “Ben çok hissediyorum… yoruldum.” Çünkü mesele gerçekten vurdumduymaz olmak değil; mesele duyguların ağırlığını tek başına taşımak zorunda kalmak. Duyarlı insanlar olayları sadece yaşamaz, içine alır, büyütür, anlamlandırır, tekrar tekrar düşünür. Bu da zihni yorar. Karşındaki kişi ise belki daha az hissediyor değil; belki bastırıyor, kaçıyor ya da yüzleşmemeyi seçiyor. Ama dışarıdan bakınca “rahat” görünür. O yüzden senin imrendiğin şey onun karakteri değil, onun yük taşımama hali. Ama şunu unutma: hissetmemek güç değil, bazen sadece korunma şeklidir. Asıl güç, hissettiğin halde kendini kaybetmemek. Yani mesele “daha az hissetmek” değil, “hissettiğini yönetebilmek.” Senin duyguların fazla değil, sadece sahipsiz kaldığında ağırlaşıyor. Doğru yerde ifade edildiğinde, sınır konduğunda ve anlaşıldığında o yük hafifler. Yani senin ihtiyacın vurdumduymaz olmak değil… kendine daha iyi sahip çık...