“Bir çocuk, ilgisiz bir babayla büyüdüğünde… çoğu zaman kendini değersiz sanır. Çünkü çocuk zihni şunu düşünür: ‘Ben yeterince önemli olsaydım, benimle ilgilenirdi.’” İlgisiz baba sadece yanında olmayan baba değildir. Bazen aynı evin içinde olup çocuğunun ruhuna hiç dokunmayan babadır. Çocuk konuşurken telefona bakmak… Duygularını küçümsemek… “Abartıyorsun” deyip geçmek… Bunlar çocuğun içinde sessiz bir boşluk oluşturur. Ve o çocuk büyüdüğünde sürekli onay arayan, sevilmek için kendinden ödün veren, güçlü görünmeye çalışırken içten içe “yetersizim” hissiyle yaşayan birine dönüşebilir. Çünkü babadan alınamayan ilgi, bazen yetişkinlikte herkesten dilenir hale gelir. Bazı çocuklar ilgisiz babanın peşinden koşar. “Bir gün beni fark edecek…” diye daha başarılı olmaya çalışır. Daha uslu olur. Daha sessiz olur. Ama yine de görülmediğini hisseder. İşte en ağır yara bazen fiziksel yokluk değil, duygusal yokluktur. Bir çocuğun her zaman mükemmel bir babaya ihtiyacı yoktur. Ama gerçekten dinleyen...