Bazen biri birine yardım eder… ama asıl yaptığı şey yardım etmek değil, görülmektir. Kamerayı açar, yüzünü kadraja yerleştirir, karşısındaki insanı ise bir “hikâyeye” dönüştürür. O an yardım edilen kişi artık bir insan değil, bir içeriktir. Ve en acısı… yardım alanın mahremiyeti, verenin egosuna kurban edilir. Gerçek yardım sessizdir. Çünkü içinde “ben” yoktur. Ama gösterişli yardımın içinde hep bir seyirci ihtiyacı vardır. Alkışa, onaya, görünmeye aç bir taraf vardır. Bu da bize şunu söyler: Orada sadece iyilik yok… aynı zamanda bir eksiklik de var. Çünkü bazı insanlar yardım ederek iyileştirmez… yardım ederek kendini değerli hissetmeye çalışır. Ve bunu başkalarının en kırılgan anlarını kullanarak yapar. Bu, görünmeyen bir güç ilişkisi yaratır. Yardım eden yukarıda, yardım alan aşağıda konumlanır. Oysa sağlıklı bir yardım ilişkisinde kimse kimsenin üstünde değildir. İnsan insana dokunur, ama iz bırakmak için değil… yük hafifletmek için. Eğer bir iyiliğin tanığa ihtiyacı varsa, o iyili...