çocukken insan sadece büyümez; aynı zamanda "değerli miyim?", "yeterli miyim?", "sevilmeye layık mıyım?" sorularının cevabını da öğrenir. Eğer o yaşlarda sevgi eksik, ilgi koşullu, şefkat yarım kalmışsa; çocuk büyüdüğünde sevgiyi hissetmek yerine sevgiyi hak etmeye çalışır. Bu yüzden bazı insanlar büyüdüğünde herkese yuva olur… Herkesi dinler, herkesi toparlar, herkese omuz olur, herkesin yarasını sarar. Ama iş kendi yarasına gelince sessizleşir. Çünkü çocukken öğrenemediği bir şey vardır: Kendi içinde de bir ev kurabilmek... Bazı insanlar herkese ait hissettirir ama kendisi hiçbir yere ait hissedemez. Çünkü bütün hayatı boyunca insanların gözlerinde "beni bırakma", "beni seç", "beni sev" cümlelerini aramıştır. En acı tarafı da şudur; çocukken sevgisiz büyüyen insanlar çoğu zaman sevgiyi vermekte zorlanmaz. Hatta bazen en güzel seven onlar olur. Çünkü onlar, eksikliğini yaşadıkları şeyi kimse yaşamasın isterler. Ama insan bir ömür başkalarına yuva olurken kendi içinde evsiz kalırsa, bi...