Yorgunluğum bedensel değil; ruhum, ait olamadığı bir dünyada uzun zamandır misafir.” Bir psikolog olarak şunu söyleyebilirim; tükenmişlik sadece çok çalışmak değildir. İnsanlar tükenmişliği çoğu zaman “fazla yoruldum” diye tarif eder ama mesele çoğu zaman yorgunluk değildir. Çünkü bazen insan hiçbir şey yapmadan da tükenebilir. Sabah uyanırsın ama kalkmak istemezsin. Eskiden seni heyecanlandıran şeyler artık hiçbir şey hissettirmez. İnsanlardan uzaklaşmaya başlarsın. Mesajlara geç cevap verirsin, aramalardan kaçarsın, sürekli “biraz yalnız kalayım” dersin. Sonra yalnız kalınca da zihnin susmaz. Dinlenmeye çalışırsın ama dinlenemezsin. Bir süre sonra beden de konuşmaya başlar. Sürekli halsizlik, dalgınlık, unutkanlık, dikkatini toparlayamama, tahammülsüzlük, çabuk öfkelenme, uyku düzeninde değişimler… Ve en sessiz tarafı şudur; insan aynaya baktığında kendini tanımamaya başlar. Çünkü tükenmişlik bazen çok şey yapmaktan değil; uzun süre kendi ihtiyaçlarını ertelemekten olur. Herkesi ...