İlgisiz bir eşle yaşamak, aynı evin içinde yavaş yavaş yalnızlaşmaktır. Yan yana oturup kilometrelerce uzak hissetmektir. Çünkü ilişkiyi ayakta tutan sadece sadakat değildir; merak edilmek, dinlenmek, fark edilmek ve duygusal temas kurabilmektir. İlgisizlik çoğu zaman sessiz bir ihmal biçimidir. İnsan zamanla “Acaba ben değersiz miyim?” diye düşünmeye başlar. Bir mesajın geç gelmesi değil mesele… ruhuna hiç uğranmamasıdır. Bazı insanlar sevgiyi sadece sorumluluk sanır. Eve gelmek, para kazanmak, aynı ortamda bulunmak yeterli zanneder. Ama bir ilişki sadece aynı çatıyı paylaşmak değildir; birbirinin zihnine, duygusuna, yarasına temas edebilmektir. İlgisiz eşin yanında kişi kendini sürekli anlatmaya çalışır. Bir süre sonra konuşmayı bırakır. Çünkü anlaşılmamak, insanı sessizleştirir. En tehlikeli nokta kavga değil; artık hiçbir şey anlatmak istememektir. Ve bazen insan ilgisizlikten sonra sevgiyi değil… sadece “fark edilmeyi” özler. Bu yüzden dışarıdan gelen küçük bir ilgi bile dev gibi ...