Bir çocuk sizinle aynı odada büyüyebilir… Ama yine de kendini yalnız hissedebilir. Çünkü mesele fiziksel olarak yanında olmak değil, duygusal olarak gerçekten orada olabilmek. Bugün birçok ebeveyn çocuğuna her şeyi vermeye çalışıyor: Oyuncaklar, güzel kıyafetler, iyi okullar… Ama bazen bir çocuğun en çok ihtiyaç duyduğu şey sadece şudur: “Beni gerçekten duyuyor musun?” Telefon ekranına bakarken kaçırılan küçük bir bakış… Geçiştirilen bir cümle… “Sonra konuşuruz” denilen anlar… Çocukların içinde sessizce bir düşünce büyütebilir: “Demek ki ben yeterince önemli değilim.” Ve bu duygu yıllar sonra; • Sürekli onay arayan bir yetişkine, • Duygularını içine atan bir insana, • Yardım istemekten korkan bir karaktere dönüşebilir. En korkutucu olan ise şu: Bunların çoğu kötü niyetle olmuyor. Sadece alışkanlık hâline geliyor. Belki de bugün kendimize sormamız gereken soru şu: Gerçekten dinliyor muyuz… Yoksa sadece aynı ortamda mı bulunuyoruz? Bugün öğrendiğim en önemli şeylerden biri şu: B...