Bekleyiş insanın ruhunu sessizce tüketen en ağır psikolojik süreçlerden biridir.” Çünkü insan zihni hareket etmek ister.Belirsizlikte kalmak değil…bir sonuca ulaşmak ister.Ama bazen hayat seni öyle bir yerde bırakır ki;gidecek gücün vardır ama yönün yoktur.Kalacak sabrın vardır ama huzurun yoktur.İşte insan tam da burada içsel bir boşluğa düşer. Bekleyiş sadece birini beklemek değildir.Bazen eski halini beklersin.Bazen toparlanmayı…Bazen anlaşılmayı…Bazen geçecek sandığın acının bitmesini… Ve insan uzun süre beklediğinde zihni yavaş yavaş “donma moduna” geçer.Psikolojide buna çoğu zaman öğrenilmiş çaresizlik, duygusal tükenme ve zihinsel askıya alınmışlık eşlik eder.Kişi bir şey yapmak ister ama başlayamaz.Başlasa sürdüremez.Çünkü zihinsel enerjinin büyük kısmı sürekli “olacak mı olmayacak mı?” sorusuna gider. Bu süreçte insan:• Sürekli düşünür ama harekete geçemez.• Yorgun hisseder ama hiçbir şey yapmamış gibidir.• Kalabalıkta bile boşluk hisseder.• Hayatı erteler.• Zaman geçer am...