Evde sürekli bağırışın, kavganın, tehditlerin, korkunun olduğu bir ortamda büyüyen çocukların sinir sistemi hiçbir zaman gerçekten dinlenemez. Çünkü beyin sürekli “Bir şey olacak mı?” alarmıyla çalışır. Çocuk için ev; huzurun değil, tetikte olmanın yeri olur. Bir süre sonra çocuk yüksek sese aşırı irkilir, insanları memnun etmeye çalışır, hata yapmaktan korkar, kaygılı olur ya da tam tersi öfkesini kontrol edemeyen biri hâline gelir. Çünkü kaotik evlerde büyüyen çocuklar genelde iki şeye dönüşür: Ya sessizce içine kapanırlar… ya da içlerindeki savaşı dışarı taşırlar. Şiddet sadece fiziksel değildir. Sürekli aşağılanmak, küçümsenmek, korkutulmak, ev içinde huzursuzluk hissetmek de çocuğun psikolojisini derinden etkiler. Beyin gelişimi bile bundan etkilenebilir. Çocuk bir süre sonra sevgiyi bile gerginlikle karıştırmaya başlar. Çünkü ona göre yakınlık; aynı zamanda korku demektir. Böyle evlerde büyüyen insanlar yetişkin olduklarında bile rahatlayamazlar. Sürekli kötü bir şey olacakmış ...