Her şeye rağmen hayat güzel ve yaşamaya değer. Çünkü hayat sadece mutlu olduğumuz günlerden oluşmuyor. Bazen insan yorulur, kırılır, ihanete uğrar, beklediği sevgiyi göremez, bazen de kalabalıkların içinde sessizce yalnız hisseder. Bazı dönemler vardır; sabah gözünü açmak bile ağır gelir. Ama ilginç olan şu: İnsan en karanlık günlerinde bile içinde küçücük bir yaşama isteği taşımaya devam eder. Çünkü ruhumuz tamamen karanlıkta yaşamayı sevmez. Bir şarkı, bir çocuğun gülüşü, bir dostun sesi, bir gün batımı, hiç beklemediğin bir sarılma… Bazen insanı hayata geri bağlayan şeyler çok büyük değildir. Küçük şeylerdir ama kalbe dokunur. Hayat güzel çünkü kusursuz değil. Güzel çünkü sürekli mutlu değiliz ama yine de yeniden gülebiliyoruz. Güzel çünkü kırıldıktan sonra bile sevebiliyoruz. Güzel çünkü düştüğümüz yerden tekrar ayağa kalkabiliyoruz. Belki hayat bize her zaman istediğimizi vermiyor; ama bazen ihtiyacımız olan gücü, tam vazgeçecekken içimize bırakıyor. Ve unutma; yaşamaya değer şey,...