“Ya ters giden her şey aslında yolunda gidiyorsa?” Bir düşün… Hayatında kaybettiğin insanlar… Olmadığı için günlerce ağladığın işler… Cevapsız kalan mesajlar… Kapanan kapılar… Eline yüzüne bulaştığını düşündüğün dönemler… Ya bunların hiçbiri “son” değilse? Ya hayat seni cezalandırmıyorsa? Ya sadece seni yanlış yerde tutmaktan vazgeçiyorsa? Çünkü bazen biz, bize zarar veren şeylere bile “alıştığımız” için tutunuruz. Sırf yalnız kalmamak için yanlış insanlara… Sırf düzenimiz bozulmasın diye yanlış işlere… Sırf korkuyoruz diye küçük hayatlara razı oluruz. Sonra hayat gelir… Ve bizim bırakmaya cesaret edemediğimiz şeyleri elimizden alır. Biz buna “ters gitti” deriz. Ama belki de hayat ilk defa doğruyu yapıyordur. Düşünsene… Bugün seni üzen şey, belki de yarın sana “iyi ki olmamış” dedirtecek. Belki şu an geciken şey, seni daha hazır olduğun bir zamana taşıyor. Belki o red cevabı, seni küçüldüğün yerden çıkarıyor. Belki o ayrılık, seni kendine geri döndürmek için oldu. Biz hep kontrol etmek...