Birçok çift terapiye geldiğinde bana ilk söylediği şey şu oluyor: "Hocam, artık eskisi gibi değiliz..." Biraz konuştuktan sonra görüyorum ki aslında ortada sevgisizlik yok. Hâlâ birbirlerini düşünüyorlar, hâlâ başlarına kötü bir şey gelse ilk birbirlerini arıyorlar. Ama birbirlerinin dilini kaybetmişler. Bir eş "Beni hiç önemsemiyorsun" derken aslında "Beni fark etmeni istiyorum" diyordur. Diğeri "Sürekli eleştiriyorsun" derken aslında "Yanında kendimi yetersiz hissediyorum" diyordur. Fakat insanlar duygularını doğrudan ifade etmek yerine çoğu zaman öfke, suçlama, sessizlik veya alayla konuşmaya başlar. İşte ilişkiyi yoran şey tam da budur. Çünkü ilişkilerde en büyük problem tartışmak değildir. Birbirini anlamaya çalışmayı bırakmaktır. Bir süre sonra aynı evde yaşayan iki yabancı ortaya çıkar. Birisi "Neden değiştin?" diye sorar. Diğeri "Ben değişmedim, sen beni dinlemeyi bıraktın" diye düşünür. Oysa sağlıklı ilişkilerde insanlar birbirlerine karşı avukat gibi değil, tercüman gibi davr...