“İki zeki insan aşık olamaz; gerçek aşkın bir aptala ihtiyacı vardır.” Bu söz aslında aptallığı değil, aşkın içinde bulunan “kontrolü bırakabilme cesaretini” anlatıyor olabilir. Çünkü zihin fazla çalıştığında… İnsan sürekli hesap yapmaya başlar. “Ya üzülürsem?” “Ya giderse?” “Ya kendimi fazla kaptırırsam?” “Ya kaybedersem?” Zeki insanlar çoğu zaman duygudan önce ihtimali düşünür. Teslim olmadan önce sonucu hesaplar. Kalplerini açmadan önce risk analizi yaparlar. Ama aşk… Bir miktar kontrol kaybı ister. Bir miktar saçmalık… Bir miktar mantıksızlık… Bir miktar “ne olacaksa olsun” hali… Gerçekten seven insanlar bazen dünyanın en güçlü insanıyken, sevdiğinin yanında çocuk gibi olur. Çünkü aşk insanın bütün savunmalarını indirir. Seni güçlü yapan o mesafeyi kırar. Sana “kendini koru” diyen zihninle, “kendini bırak” diyen kalbini karşı karşıya getirir. Bu yüzden bazı insanlar çok düşünmekten sevemiyor. Çünkü sürekli analiz eden bir zihin, hissin akışını boğabiliyor. Her davranışın altı...