“Sevmeyi bile becerememek…” Aslında kulağa çok ağır geliyor değil mi? Ama terapi odasında bununla düşündüğümüzden çok daha fazla karşılaşıyoruz. Mesela bir danışanım şöyle demişti: "Hocam, eşim hasta olduğumda ilaçlarımı alıyor, arabamın bakımını yaptırıyor, ihtiyacım olduğunda yanımda oluyor ama bana bir kere sarılıp ‘iyi ki varsın’ demiyor." Bir başkası ise şöyle anlatmıştı: "Babam hayatı boyunca bizim için çalıştı ama bana bir kez olsun seni seviyorum demedi." İşte bazen insanlar sever... Ama sevgiyi göstermeyi beceremez. Çünkü büyüdükleri evde sevgi konuşulmamıştır. Ağlamak ayıp sayılmıştır. Sarılmak gereksiz görülmüştür. Duygular değil, görevler öğretilmiştir. Bu yüzden yetişkin olduklarında da sevgiyi hissetseler bile ifade etmekte zorlanırlar. Seni özlerler ama aramazlar. Sana değer verirler ama söyleyemezler. Kaybetmek istemezler ama ilişki için emek vermeyi akıl edemezler. Sonra da karşılarındaki kişi haklı olarak şunu hisseder: "Beni seviyor galiba ama neden hiç sevilmiş gibi...