Bazen bir çocuğa verebileceğiniz en büyük şey sevgi değil, kendi travmalarınızı ona aktarmamayı başarmaktır. Travma çoğu zaman omuzlarımıza yüklenmiş ağır bir sırt çantası gibidir. İçinde yıllardır taşınan korkular, değersizlik hisleri, terk edilme yaraları, öfke, suçluluk ve görülmemiş acılar vardır. Çoğu insan bu çantayı kendi isteğiyle taşımaz. Ona anne babasından, onların da anne babalarından kalmıştır. Terapi odasında sık gördüğüm bir şey var; insanlar çoğu zaman çocuklarına zarar vermek istemezler. Hatta onları çok severler. Ama iyileştirmedikleri yaralar, farkında olmadan davranışlarına dönüşür. Sürekli eleştiren bir ebeveyn, bir zamanlar sürekli eleştirilen bir çocuğun büyümüş halidir. Aşırı kontrol eden bir anne, geçmişte kendini güvende hissedememiş bir kız çocuğunun yetişkin versiyonu olabilir. Öfkesini yönetemeyen bir baba ise belki yıllarca kendi duygularına yer bulamamış bir çocuktur. İşte travmanın en zor tarafı budur. Yaşadıklarımız sadece bize ait kalmaz. İyileştirilme...