Bir erkeğin annesinden kopamaması, dışarıdan bakıldığında sadece bir "bağımlılık" ya da "konfor alanı" gibi görünse de, psikolojik mutfağa indiğimizde durum çok daha derin, şefkatli ve bir o kadar da karmaşıktır. ​Gelin, bir kahve kahve alıp bu durumu bir psikolog gözüyle, tamamen samimi ve kalpten bir yerden konuşalım. ​Bağın Arkasındaki Duygusal Gerçek: Güvenli Alan mı, Görünmez Bir Hapishane mi? ​İlk çocukluk yıllarında anne, bir erkek çocuğun dünyadaki ilk aşkı, ilk güvencesi ve sığınağıdır. Buraya kadar her şey çok sağlıklı. Ancak büyüme yolculuğunda bu bağın yavaş yavaş esnemesi ve çocuğun kendi bireyselliğini kazanması gerekir. Eğer bu gerçekleşemiyorsa, ortada sadece erkeğin "büyümek istememesi" değil, genellikle annenin de çocuğunu "özgür bırakamaması" yatar. ​Çoğu zaman bu erkekler, çocukken annelerinin yalnızlığını, mutsuzluğunu ya da evlilikteki tatminsizliğini sezen ve erken yaşta "annemi mutlu etmeliyim" misyonunu sırtlanan çocuklardır. Anne, farkında olmadan eşinden göre...