Çocuk şiddeti denince çoğu insanın aklına sadece dayak gelir.Oysa bağırmak,aşağılamak,korkutmak,tehdit etmek,sürekli eleştirmek de birer şiddet türüdür. Terapi odasında sıkça şunu görürüm; yetişkin bir insanın bugün yaşadığı öfke problemlerinin,değersizlik hissinin,terk edilme korkusunun ya da ilişki sorunlarının altında çoğu zaman çocuklukta maruz kaldığı şiddet vardır. Çocukların zihni çok farklı çalışır.Bir yetişkin "Babam sinirliydi" diye düşünür.Ama çocuk,"Babam bana vurduysa demek ki ben kötü biriyim" diye düşünür. İşte yara burada başlar. Şiddet çocuğu uslandırmaz.Belki o an susturur.Ama korkuyla büyüyen çocuk ya içine kapanır ya da büyüdüğünde öğrendiği dili kullanır; yani öfkeyi,şiddeti ve baskıyı. Bir çocuğun ihtiyacı korkmak değil,anlaşılmaktır. Çünkü çocuklar söylenenleri değil,kendilerine hissettirilenleri hatırlar. Yıllar geçer,atılan tokat unutulur sanılır.Ama o tokadın hissettirdiği değersizlik duygusu bazen bir ömür boyunca kişinin içinde yaşamaya devam eder.#psikoloji...