Bir psikolog olarak şunu söyleyebilirim; egoist ve empati kurmakta zorlanan insanların çoğu dışarıdan göründüğü kadar güçlü değildir. Çünkü empati, sadece karşındakini anlamak değil, kendi duygularınla da yüzleşebilmektir. Bazı insanlar hayatları boyunca kendi ihtiyaçlarını, korkularını ve eksikliklerini korumaya o kadar odaklanırlar ki karşılarındaki insanın ne hissettiğini göremez hale gelirler. Her tartışmayı kendilerine yönelik bir saldırı gibi algılar, her eleştiriyi tehdit olarak hissederler. Bu yüzden sürekli haklı çıkmaya, kontrol etmeye ve kendi isteklerini ön planda tutmaya çalışırlar. Zamanla ilişkilerinde şu döngü oluşur: "Ben ne hissediyorum?" sorusu büyür, "Karşımdaki ne hissediyor?" sorusu ise kaybolur. Empati eksikliği sadece karşıdaki insanı incitmez; aslında kişinin kendisini de yalnızlaştırır. Çünkü gerçek bağ kurabilmek için sadece konuşmak değil, anlamak gerekir. Anlaşılmak isteyen ama kimseyi anlamaya çalışmayan insanlar, çoğu zaman en büyük yalnızlığı yaşarlar...