Birçok anne baba danışanım bana şunu söylüyor: “Kendime nasıl zaman ayırayım? Çocuklardan fırsat mı kalıyor?” Aslında burada gözden kaçan önemli bir nokta var. Kendine zaman ayırmak çocuklarından kaçmak değildir. Kendine zaman ayırmak, yeniden güç toplayıp onlara daha iyi dönebilmektir. Çünkü sürekli veren, sürekli yetişmeye çalışan, sürekli fedakârlık yapan bir insan bir noktadan sonra tükenmeye başlar. Tükenen ebeveyn daha çabuk öfkelenir, daha sabırsız olur ve en çok sevdiği insanlara karşı bile tahammülü azalır. Birçok anne baba kendini en sona koymayı iyi ebeveynlik sanıyor. Oysa çocuklar sadece sizin onlar için yaptıklarınızı değil, nasıl hissettiğinizi de hissederler. Sürekli yorgun, mutsuz ve tükenmiş bir ebeveyn görmek onların da duygusal dünyasını etkiler. Kendinize ayırdığınız yarım saatlik bir yürüyüş, bir kahve molası, sevdiğiniz bir kitabın birkaç sayfası ya da sessizce nefes alabildiğiniz birkaç dakika bencillik değildir. Bu, ruhunuza yapılan bir yatırımdır. Unutmayın; ç...