Kardeş kıskançlığı yaşayan çocukların çoğu aslında kardeşlerine değil, anne ve babalarının sevgisini kaybetme ihtimaline tepki verir. Bir gün evin merkezindeyken, ertesi gün ilginin önemli bir kısmının başka bir çocuğa yöneldiğini görmek onlar için kolay değildir. Bu yüzden bazı çocuklar saldırganlaşır, bazıları içine kapanır, bazıları ise yeniden bebek gibi davranmaya başlar. Bir psikolog olarak ailelere şunu söylemek isterim; kıskançlık kötü bir duygu değildir. Bastırılması gereken değil, anlaşılması gereken bir duygudur. Çocuğa "Kardeşini kıskanma" demek yerine, "Kardeşin geldiğinden beri biraz zorlandığını hissediyorum" demek çok daha iyileştiricidir. Kardeş kıskançlığında yapılabilecekler: • Çocuğun duygularını küçümsemeyin. "Abisin oldun artık" demek yerine onu anlamaya çalışın. • Her çocukla ayrı ve özel zaman geçirin. Günde 15-20 dakika bile olsa sadece ona ait zaman oluşturun. • Büyük kardeşi sürekli fedakârlık yapmak zorunda bırakmayın. • Kardeşler arasında kıyaslama yapmayın...