Panik çoğu zaman “şu an kötü bir şey olacak” düşüncesinden çok, “ya panik yaparsam?” korkusuyla büyür. Yani kişi sadece kaygı yaşamaz; kaygı yaşamaktan da korkmaya başlar. Kalbi hızlanınca “kontrolü kaybediyorum” sanır, nefesi değişince “bana bir şey oluyor” diye düşünür, bedendeki en küçük hassasiyeti tehlike sinyali gibi algılar. Aslında beden çoğu zaman alarm verir ama yangın yoktur. Fakat zihin o alarmı gerçek tehlike gibi yorumladığında panik döngüsü başlar. Burada hassasiyet zayıflık değildir; sinir sisteminin uzun süre tetikte kalmış olmasıdır. Kişi yorulmuştur, gerilmiştir, belki çok şey biriktirmiştir ve beden artık “ben bunu taşıyamıyorum” demeye başlamıştır. Panikte en büyük yanılgı şudur: “Bunu hemen durdurmalıyım.” Oysa panikle savaşmak çoğu zaman paniği büyütür. Çünkü zihin “demek ki gerçekten tehlike var” diye algılar. Panik geldiğinde yapılacak şey onu kovmak değil, bedene güvenli mesaj vermektir: “Bu bir his. Geçecek. Bedenim alarmda ama tehlikede değilim.” Kaygı hassa...