Bir psikolog olarak şunu çok net görüyorum; birçok insan mutsuz olduğu için değil, sürekli ciddi olmak zorunda hissettiği için yoruluyor. Oysa ruhumuzun da nefes almaya ihtiyacı var. Bazen çocuklar gibi kahkaha atmak, plansız davranmak, yağmuru izlemek ya da anlamsız görünen küçük şeylerden keyif almak psikolojik olarak sandığımızdan çok daha iyileştiricidir. Hayatın her anını kontrol etmeye çalıştığımızda geriliriz; bazen akışa bıraktığımızda ise yeniden yaşamaya başlarız. İçinizdeki çocuğu kaybetmeyin. Çünkü o çocuk, hayatla kurduğunuz en samimi bağdır.Bazen çocuksallaşın... Sebepsiz yere gülün, saçmalayın, koşun, oyun oynayın. Çünkü hayat sadece sorumluluklardan, hedeflerden ve yetişkin olmaktan ibaret değil. İçimizde hâlâ merak eden, heyecanlanan, küçük şeylerle mutlu olabilen bir çocuk yaşıyor. Onu sürekli susturdukça yoruluyor, uzaklaştıkça da hayat renksizleşiyor. Her anı kontrol etmeye çalışmak yerine bazen bırakın aksın. Her şeyi çözmeye çalışmak yerine bazen sadece hissedin...