Bazı insanlar sana anne gibi davranır… Ama sen onları sadece çalışan olarak görürsün. Hayatta bazı insanlar vardır… Sana kan bağıyla değil, kalbiyle bağlanır. Bu filmde siyahi bir kadın, baktığı küçük kıza sadece bakıcılık yapmıyor. Onu seviyor, koruyor, değer veriyor ve kendi evladı gibi büyütüyor. Çünkü gerçek sevgi, görev tanımına sığmaz. Zamanla küçük kız, öz annesinden çok ona güvenmeye başlıyor. Ama bazen insanlar, kendilerine verilen değerin kıymetini ancak onu kaybettiklerinde anlar. Kadın işten çıkarılıyor. Kapıdan gözyaşları içinde ayrılırken en çok acı çeken kişi, büyüttüğü o küçük kız oluyor. Bu sahne bana tek bir şeyi hatırlattı: İnsanlar söylediklerini unutabilir. Yaptıklarını da unutabilir. Ama onlara hissettirdiklerini asla unutmaz. Birine gerçekten değer verirsen, onun hayatında silinmeyecek bir iz bırakırsın. Ama o değeri görmeyen insanlar, çoğu zaman en büyük kaybı yaşadıklarının farkına çok geç varır. Peki sence gerçek aile, aynı kanı taşıyanlar mı; yo...