Bazen terapi odasında anne babalara şunu soruyorum: "Çocuğunuzun en çok neyi hatırlamasını istersiniz? Sürekli bağıran bir anne babayı mı, yoksa yanında kendini güvende hissettiği bir çocukluğu mu?" Şunu unutmayın... Bir gün "Yeter artık!" dediğin o çocuk, sana "Müsait değilim." diyecek... son yıllarda en çok dikkatimi çeken şeylerden biri, anne babaların çocuklarına karşı tahammül eşiğinin giderek düşmesi... Çocuk biraz ağlıyor, bağırıyoruz. Bir şey döküyor, öfkeleniyoruz. Aynı soruyu defalarca soruyor, "Sus artık." diyoruz. Oysa çocuk sizi sinirlendirmek için değil, henüz büyümeyi öğrenmeye çalıştığı için bunları yapıyor. Bugün oyuncaklarını toplamayan o minik eller, bir gün valizini toplayıp kendi hayatına gidecek. Bugün peşinizden "Anne, baba benimle oynar mısın?" diye koşan o çocuk, yıllar sonra arkadaşlarıyla, işiyle, kendi ailesiyle meşgul olacak. Bugün "Birazdan..." dediğiniz her oyun, geri gelmeyecek. Çocukluk beklemez. Bir gün odası sessizleşecek. Oyuncaklar ortadan kalkacak....