Son zamanlarda her şeyin başına “bilinçaltı blokajı” koyduk ya, para da nasibini aldı. “Finansal sabote”, “çocukluk kodları”, “hak etme hissi”… Kulağa çok derin geliyor ama bazen mesele şudur: Para gelmiyor çünkü gelir az, gider çok. Para elde kalmıyor çünkü plan yok, sınır yok, dürtü kontrolü yok, “bunu da alayım kendimi iyi hissederim” cümlesi var. Çocuklukta para ile ilgili duyduğumuz cümleler elbette bizi etkileyebilir. “Para kötüdür”, “zenginler acımasızdır”, “bizden adam olmaz” gibi sözler kişinin para ile ilişkisini bozabilir. Ama buradan kalkıp her ekonomik sorunu “bilinçaltın parayı hak ettiğine inanmıyor” diye açıklamak, biraz da yangına tütsüyle müdahale etmek gibi. İnsanların finansal zorlanmalarını sadece bilinçaltına bağlamak tehlikelidir. Çünkü ekonomik gerçekleri, gelir adaletsizliğini, plansız harcamayı, borç döngüsünü, aile yükünü, kaygıyla alışveriş yapmayı ve dürtüsel kararları görünmez hale getirir. Sonra kişi ne yapar? Bütçe yapacağına “para enerjim kapalı galiba...