Son yıllarda dikkatimi çeken bir durum var. İnsanlar artık bilgiye değil, kendilerini iyi hissettiren anlatılara daha kolay inanıyor. "Enerji temizliği..." "Geçmiş yaşam travmaları..." "Frekans yükseltme..." "Rahim hafızası..." "Bir ritüelle tüm blokajları çözme..." İnanmak elbette güzeldir. İnsan hayatına anlam katan manevi değerler çok kıymetlidir. Ancak kişisel inançlarla bilimsel iddiaları birbirinden ayırmak zorundayız. Bir uygulama size huzur verebilir, kendinizi daha iyi hissettirebilir. Bu, o uygulamanın travmayı tedavi ettiği veya psikolojik bir rahatsızlığı iyileştirdiği anlamına gelmez. Bugün en büyük sorunlardan biri de budur. İnsanlar, "iyi hissetmek" ile "iyileşmek" arasındaki farkı giderek daha az ayırt ediyor. Çünkü gerçek iyileşme emek ister. Bazen yüzleşmek ister. Bazen acıyı konuşmayı ister. Bazen aylar süren terapiyi ister. Oysa mucize vaatleri çok daha caziptir. Hızlıdır. Kolaydır. Karmaşık sorunlara basit cevaplar sunar. Bilim kesin konuşmaz; "kanıt bunu ...