Annelerin aslında çoğu kez sesi hep kıstırılmıştır. insan, sürekli yanında olan şeylerin değerini zamanla unutabiliyor. Anne de çoğu zaman bunun en acı örneklerinden biri oluyor. Sabah hazırlanan kahvaltılar, geceleri beklenen ışık, hasta olduğunda başında geçirilen saatler, kimsenin fark etmediği küçük fedakârlıklar... Bir süre sonra bunların hepsi "zaten olması gereken şeyler" gibi algılanıyor. Oysa bir annenin yaptığı birçok şey görevden değil, sevgiden gelir. Ne zaman ki o ses evin içinde eksilir, ne zaman ki arayacak bir anne kalmaz ya da eski gücü kalmaz, işte o zaman yıllarca fark edilmeyen emekler bir film şeridi gibi gözümüzün önünden geçer. Çünkü insan bazen birinin varlığına değil, yokluğuna çarparak uyanır. Annenizin yaptığı şeyleri küçümsemeyin. Belki bugün sıradan gördüğünüz o davranışlar, yarın en çok özlediğiniz hatıralar olacak. Bazen bir annenin değeri, yaptığı büyük şeylerde değil; her gün sessizce yaptığı ve kimsenin alkışlamadığı küçük fedakârlıklarda saklıdır. Unu...