Pozitif kalmayı zamanla öğrendim. Eskiden herkese yetişmeye, herkesi mutlu etmeye çalışıyordum. Ne kadar verirsem o kadar değer göreceğimi sanıyordum ama zaman bana farklı bir şey öğretti. İnsanların sorunlarını ben çözemem. Herkesin yükünü ben taşıyamam. Kimsenin kurtarıcısı değilim. Sürekli ulaşılabilir olduğumda, bazı insanlar bunu bir ayrıcalık değil, bir alışkanlık olarak görmeye başladı. Sınırlar ihlal edildi, saygı azaldı ve günün sonunda en çok yıpranan ben oldum. Sonra şunu fark ettim: Kendimi ihmal ederek kimseye gerçek anlamda fayda sağlayamam. Bu yüzden artık sınırlar koyuyorum. Bana iyi gelmeyen, saygıyı kaybetmiş ilişkilerden uzaklaşıyorum. Aile, akraba ya da arkadaş olması bunu değiştirmiyor. Bir ilişkinin devam edebilmesi için sevgi kadar karşılıklı saygı ve sağlıklı sınırlar da gerekiyor. Hayat bana şunu öğretti: Herkesi memnun etmeye çalışırsan, sonunda kendini kaybedebilirsin. Kendini korumak bencillik değil, sorumluluktur. Artık enerjimi beni geliştiren, bana...