Odwołałam dziś ważne dla mnie nagranie podcastu. Nigdy tego nie robię. Nie lubię odwoływać spotkań. Nie lubię mieć poczucia, że ktoś musi przeorganizować swój dzień przeze mnie. Ale z godziny na godzinę czułam się coraz gorzej. Postanowiłam zostać dziś po swojej stronie. Piszę o tym dlatego, że choć wiem, że zadbałam o siebie i spotkałam się ze zrozumieniem, to i tak odezwała się we mnie część, która próbowała wepchnąć mnie w poczucie winy. Szeptała: „Może mogłaś się bardziej spiąć.” „Przecież jakoś dałabyś radę.” „Zrobiłaś komuś problem.” Na szczęście odezwała się też inna część. Powiedziała: „To nie jest Twój wzorzec. Jesteś sumienna. Masz prawo czasem niedomagać. Zaciskanie zębów nie byłoby odpowiedzialnością. Byłoby nadużyciem wobec samej siebie.” Myślę sobie, że dbanie o siebie czasem ma swoją cenę. Może nią być zgoda na to, że ktoś przez chwilę będzie rozczarowany, albo że sami będziemy musieli zmierzyć się z poczuciem winy. W terapii schematów tę część, która potrafi usłyszeć to...