Bir insanı yargılamak yatıştırıcı bir şeydir. Özellikle belirsizlik, anksiyete ve acı içeren bir durumdaysak, hemen o acının bitmesini isteriz. Birini yargıladığımız anda gerçekten de bu durum üzerimizde anestezik bir etki yaratır. Yani geçici olarak gülebilir, eğlenebilir halde buluruz kendimizi; gerçeği bükerek, kendimizi kandırarak, hatta buna alaycılığı da ekleyerek gerekirse — böylece acıyla olduğu gibi yüzleşmek gerekmez. Acı tolere edilebilir hale gelir. Yargılarken söylenen şey belki kısmen, belli bir bağlam için doğru olabilir. Ama onu genellediğimizde ve "o insan bütünüyle böyledir" dediğimizde, o insanı etiketleyen, ve uzay ile zamanda donduran bir yerden söylemiş oluruz bunu. Sanki o insan tek bir şekilde — o da bizim izin verdiğimiz şekilde — var olabilecek ve hiç değişmeyecekmiş gibi. Yani aslında yargılamanın bize kendimizi kontrolde ve güçlü hissettiren bir yanı da var. Elbette bu hakiki bir güç değil. Güçsüz ve kırılgan hissettiğimizde, yapabildiğimiz için yaptığımı...