İnsan sevdiği için fedakârlık yapar. Ama bazı insanlar vardır ki sadece zamanını değil; hayallerini, ihtiyaçlarını, sınırlarını ve hatta kimliğini de başkaları için feda eder. Terapi odasında bunu çok sık görüyorum. "Ben herkes için koştum ama en zor günümde yanımda kimse yoktu." diyen insanların ortak bir özelliği var. Yıllarca başkalarını kırmamak için kendilerini kırmışlar. Çünkü aşırı fedakâr insanlar çoğu zaman "Hayır" demeyi bencillik sanırlar. Bir isteği reddettiklerinde suçluluk hissederler. Oysa sağlıklı ilişkiler, tek taraflı fedakârlık üzerine kurulmaz. Düşünün... Telefonunuzun şarjı %1'e düşmüşken başka telefonları şarj etmeye çalışabilir misiniz? İnsan da böyledir. Sürekli veren ama kendini hiç beslemeyen biri, bir gün duygusal olarak tükenir. Fedakârlık, kendinden vazgeçmek değildir. Gerçek sevgi, hem karşındakini hem de kendini koruyabilmektir. Kendinizi ihmal ederek kurduğunuz ilişkiler, bir süre sonra sevgi değil, yorgunluk üretmeye başlar. İçten içe kırgınlık büyür. "...