Bir çocuk kardeşi doğduğunda çoğu zaman kardeşini değil, eski hayatını özler. Dün sadece ona ait olan anne, baba, ilgi ve sevgi artık paylaşılmaya başlamıştır. Biz yetişkinler bunu doğal karşılarız ama bir çocuğun dünyasında bu çok büyük bir değişimdir. Bu yüzden bazı çocuklar "Kardeşimi sevmiyorum.", "Onu geri götürün.", "Keşke hiç doğmasaydı." gibi cümleler kurabilir. Bu sözler kötü bir çocuk olduklarını göstermez. Bunlar, "Beni hâlâ aynı şekilde seviyor musunuz?" sorusunun farklı bir ifadesidir. En büyük hata ise o anda "Ağabeysin, ablasın, kıskanmak ayıp." demektir. Çünkü çocuk duygusunu bastırmayı öğrenir ama o duygu kaybolmaz. İçeride birikir ve zamanla öfke, hırçınlık, alt ıslatma, içine kapanma ya da kardeşe zarar verme davranışları olarak ortaya çıkabilir. Çocukların ihtiyacı olan şey, kıskanmamasını istemek değil; kıskanmasının anlaşılmasıdır. "Bazen anneni babanı paylaşmak zor geliyor olabilir. Seni anlıyorum." diyebilmek, onun duygusunu sakinleştirir. Anlaşılan çocuk zamanl...