Mesajlara geç cevap vermek, görüldü bırakmak, çevrimiçi olduğu hâlde yazmamak ya da bir anda sessizleşmek… Bunların hiçbiri tek başına bir anlam taşımaz. Ama dijital iletişimde bu bir sıkıntı 🥹 Çünkü insan beyni belirsizliği sevmez. Elindeki eksik bilgiyi tamamlamak için hemen bir hikâye kurar. “Acaba bana mı kırıldı?”, “Yoksa ilgisini mi kaybetti?”, “Bir şey mi yaptım?” diye düşünmeye başlar. Çoğu zaman bizi yoran şey mesajın kendisiden ziyade o mesajın etrafında ürettiğimiz ihtimallerdir. İnsan, karşısındaki kişinin niyetini anlayamadığında zihinsel boşlukları kendi yorumlarıyla doldurur. Dijital iletişim ise bunun için oldukça verimli bir zemin oluşturur çünkü ses tonu yoktur, mimik yoktur, bağlam eksiktir. Aynı davranış onlarca farklı anlam taşıyabilir. Gerçekten yoğun olduğu için geç cevap veren biri, karşı tarafın zihninde “beni önemsemiyor” hikâyesine dönüşebilir. Bu noktada dijital pasif agresyon dediğimiz davranışlar devreye giriyor. Duyguyu konuşmak yerine davranış üzerin...