Çocuklar konuşmayı sadece kelimelerle öğrenmez; duygularının karşılık bulduğunu hissederek öğrenir. Eve heyecanla gelip "Bugün okulda..." diye başlayan bir cümlesi, "Sonra anlat.", "Şimdi işim var." ya da telefondan başını bile kaldırmayan bir anne-babayla karşılaşırsa, bir süre sonra anlatmayı bırakır. Terapide bazen çocuklara "Evde seni en çok kim dinler?" diye soruyorum. Bazıları uzun süre düşünüyor. Çünkü akıllarına gelen biri olmuyor. O an anlıyorum ki sorun konuşamaması değil; konuşacak güvenli bir alan bulamaması. İhmal sadece yemek vermemek ya da kıyafet almamak değildir. Duygusal ihmal çok daha sessizdir. Çocuğun korkusunu küçümsemek, sevincini paylaşmamak, göz teması kurmamak, sürekli eleştirmek ya da "Abartıyorsun." diyerek duygularını geçersiz kılmak da ihmaldir. Zamanla çocuk şunu öğrenir: "Ben konuşsam da kimse beni anlamayacak." İşte o noktadan sonra içine kapanır, kendini ifade etmekte zorlanır, özgüveni zedelenir ve yetişkin olduğunda bile duygularını anlatmakta güçlük...