Bir baba öfkelendiğinde çoğu zaman sadece bağırdığını ya da birkaç dakika sinirlendiğini düşünür. Oysa çocuk için yaşanan şey çok daha farklıdır. Çünkü çocuk, babasının yüzündeki ifadeyi, sesindeki sertliği, elini kaldırışını ya da eşyaları fırlatışını sadece o an yaşamaz; zihnine "Dünya güvenli bir yer değil." mesajı olarak kaydeder. Şiddet sadece tokat atmak değildir. Sürekli bağırmak, aşağılamak, korkutmak, tehdit etmek, hakaret etmek, evi gergin bir ortama çevirmek de çocuğun ruhunda derin izler bırakır. Böyle evlerde büyüyen çocuklar çoğu zaman sürekli tetikte yaşar. Bir kapının sert kapanması bile onları irkiltebilir. Çünkü beyinleri tehlikeyi beklemeye alışmıştır. Seanslarda bazen yetişkin danışanlarımdan şu cümleyi duyuyorum: "Babam bana hiç sarılmazdı ama çok bağırırdı. Bugün biri sesini yükselttiğinde kendimi hâlâ küçük bir çocuk gibi hissediyorum." İşte çocuklukta yaşanan bu korkular yıllar geçse de insanın içinde yaşamaya devam edebilir. Bazı babalar "Ben de böyle büyüdü...