Alkol kullanımı, hem toplumsal alışkanlıklarımızın tam göbeğinde yer alan hem de bireysel dünyamızda çok derin gedikler açabilen, üzerine konuşulması zor bir konu. Bir psikolog gözüyle, ama her şeyden önce insan insana, yargılamadan ve maskelerimizi indirerek bu meseleye yakından bakalım istiyorum. ​Öncelikle şu konuyu netleştirelim: Çoğu zaman alkolün kendisi bir amaç değil, bir **"araç"**tır. Kimse sabah uyandığında "Bugün karaciğerime biraz zarar vereyim" demez. Alkol alan insan; bazen zihnindeki o hiç susmayan acımasız sesi susturmak, bazen sosyal ortamlardaki o yoğun kaygıyı (sosyal anksiyeteyi) hafifletmek, bazen de günün ağır yükünü, stresini birkaç saatliğine de olsa omuzlarından atmak ister. ​Yani aslında alkol, çok hızlı çalışan ve geçici olarak işe yarayan bir **"duygusal anestezik"**tir. Acıyı, stresi, yalnızlığı uyuşturur. ​Peki, Sorun Nerede Başlar? ​Sorun tam olarak bu "işe yarama" halinde başlar. Alkolün sunduğu o sahte rahatlık, beynimize bir ödül gibi işlenir. Zor bir...