Bu cümle ilk duyduğunda sert gelebilir, hatta biraz acımasız. Ama bir psikolog gözüyle baktığında aslında çok derin bir gerçeği taşıyor: kimse senin acını senin hissettiğin kadar hissedemez. Herkesin kendi derdi, kendi telaşı, kendi hayatı var. Bu, insanların kötü kalpli olduğu anlamına gelmiyor; sadece hayatın doğası bu. Ve bu farkındalık aslında seni yalnızlaştırmak için değil, güçlendirmek için var. Çünkü dışarıdan bir kurtarıcı beklemek, bazen en büyük tuzak oluyor. "Biri anlayacak, biri fark edecek, biri elimden tutacak" diye beklerken zaman geçiyor ve sen olduğun yerde kalıyorsun. Oysa gerçek değişim, kimsenin seni izlemediği o sessiz anlarda, sadece senin kendine verdiğin sözle başlıyor. Kimse alkışlamasa da, kimse görmese de, sen bir adım daha atarsın. İşte gerçek güç orada saklı. Bu yüzden bu cümle aslında bir teselli değil, bir çağrı: acını görmezden gel değil, ama acına teslim olma. Duygularını bastırma, ama onlara sığınıp durma. Sen ne hissettiğini bilirsin, ne yaşadığını b...