Telefon elimizdeyken çoğumuz "Sadece bir an bakacağım." diye düşünüyoruz. Ama beynimiz aynı anda hem telefonu hem de çevreyi sandığımız kadar iyi takip edemiyor. Dikkat bir kez bölündüğünde; kırmızı ışık, yola çıkan bir çocuk, aniden duran bir araç ya da merdivendeki son basamak gözden kaçabiliyor. Terapi odasında en ağır cümlelerden biri şudur: "Keşke o an telefona bakmasaydım." Çünkü pişmanlık, zamanı geri getirmiyor. Hayatımızdaki en değerli insanlar bizden sürekli mükemmel olmamızı istemiyor. Sadece eve sağ salim dönmemizi istiyor. Bir mesaj birkaç dakika sonra da okunabilir. Bir bildirim bekleyebilir. Ama kaybedilen bir can, bir sağlık ya da bir vicdan yükü geri gelmeyebilir. Bugün kendinize küçük bir söz verin: Direksiyondayken, karşıdan karşıya geçerken, merdiven inerken ya da çocuğunuzun elini tutarken telefon değil, hayat önceliğiniz olsun. Çünkü bazen en büyük farkındalık, telefon ekranını kapatıp hayatın ekranını yeniden açabilmektir. #psikoloji #keşfetteyim #diyarbakırçocuk...