Çocuklar dünyaya boş bir defter gibi gelmez; en güçlü kalem anne ve babanın davranışlarıdır. Biz çoğu zaman "Bunu yapma, böyle konuşma, öfkelenme, yalan söyleme." deriz. Ama çocuk kulağından çok gözüyle öğrenir. Siz öfkenizi nasıl yönetiyorsanız, o da öyle yönetmeyi öğrenir. Siz eşinizle nasıl konuşuyorsanız, o da ileride insanlarla öyle konuşur. Siz özür dilemeyi biliyorsanız, o da hatasını kabul etmeyi öğrenir. Siz sevgiyi sarılarak gösteriyorsanız, o da sevgiyi güvenle yaşar. Terapi odasında sıkça şunu görüyorum: Yetişkinlerin bugün mücadele ettiği birçok davranışın kökünde, çocukken normal sandıkları aile ortamı var. Çünkü çocuk, evinde gördüğünü "hayatın doğrusu" zanneder. Sürekli bağırılan bir evde büyüyen çocuk, bağırmayı iletişim sanabilir. Sürekli eleştirilen çocuk, kendine karşı da acımasız olur. Sevgi ve saygının olduğu bir evde büyüyen çocuk ise dünyanın güvenilir bir yer olduğuna daha kolay inanır. Bu yüzden çocuk yetiştirmenin en önemli kısmı, onu sürekli düzeltmeye çalış...